دیدبان آزار: پائولا مایر، از اعضای فدراسیون سازمانهای مبارزه طبقاتی، روز گذشته اعلام کرد که در زمان بازداشت در ترکیه مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است. در ژانویه ۲۰۲۶، یک هیئت بینالمللی جوانان در چارچوب حمایت از روژاوا به باکور/کردستان شمالی سفر کرد تا از نزدیک در جریان اعتراضات قرار گیرد و با نیروهای دموکراتیک محلی دیدار و تبادل نظر کند. این هیئت بخشی از ابتکار «کاروان مردمی» بود؛ طرحی برای اعلام همبستگی مستقیم بینالمللی با انقلاب روژاوا که در همان ماه هدف حملات گسترده دولت سوریه قرار گرفته بود. در پنجمین روز سفر، ۱۶ فعال از سوی ارتش ترکیه بازداشت شدند. شماری از بازداشتشدگان بعداً از اعمال خشونت جسمی، روانی و جنسی در دوران بازداشت خود خبر دادند.
پائولا مایر درباره آنچه بر او و دیگر بازداشتشدگان گذشته است، میگوید: «به ما اجازه نمیدادند چشمهایمان را ببندیم یا بخوابیم، به چیزی تکیه بدهیم یا بنشینیم. ما را لگد میزدند و کتک میزدند، گاهی آنقدر شدید که بیهوش میشدیم. به ما توهین میکردند و آب دهان به صورتمان میانداختند. بافت موهایمان را به اندام تناسلی مأموران میمالیدند یا موهایمان را میکندند. ما را مجبور میکردند ویدئوهایی از شکنجه و آزار مبارزان را تماشا کنیم.» او اضافه میکند: «در مدتی که در سلول انفرادی بودم، یکی از مأموران ترکیه به من تجاوز جنسی کرد.»
زندانیان، بهویژه زنان، طی دهههای گذشته بارها موارد مشابهی از خشونت و بدرفتاری را در زندانهای ترکیه گزارش کردهاند. در سال ۲۰۰۳ عفو بینالملل در گزارشی اعلام کرد زنان در بازداشت ترکیه با تجاوز، آزار جنسی، برهنهکردن اجباری و سایر اشکال خشونت جنسی مواجه شدهاند. این گزارش میگوید تجاوز و شکنجه علیه زندانیان کرد امری رایج در زندانهای ترکیه است. حمدیه اصلان، زن ۳۷ ساله و مادر سه فرزند میگوید: «چشمانم را بسته بودند، لباسهایم را از تنم درآوردند، کتکم زدند... و سعی کردند چوبهایی را وارد مقعدم کنند. از شدت درد بیهوش شدم.» اینها بخشی از روایت ، است. عاملان این تعرضپ، نج مأمور پلیس بودند. حمدیه اصلان نزدیک به سه ماه در زندان ماردین در جنوبشرق ترکیه در بازداشت بود. او گزارش کرده بود که در این مدت، مأموران چشمهایش را میبستند، او را مورد تجاوز مقعدی با باتوم قرار میدادند، تهدیدش میکردند و مورد تمسخر و تحقیر قرار میدادند.
عفو بینالملل همچنین در بیانیهای که در ۲۰ اوت ۲۰۲۵ منتشر کرد، بار دیگر شکنجه و تجاوز جنسی در زندانهای ترکیه را محکوم کرد. گاریبه گزر ،زندانی سیاسی کرد، که در زندان کندرا در کوجائلی نگهداری میشد، گزارش داده بود که مأموران زندان او را مورد ضربوشتم و آزار جنسی قرار دادهاند. او در در دسامبر ۲۰۲۱ به دلیل عدم رسیدگی پزشکی در سلول خود جان باخت. سازمان پل مردمی، در فراخوانی همبستگی خود را با پائولا مایر اعلام کرده و نوشته است: شکنجه و خشونت جنسی، متأسفانه، برای بسیاری از افراد بازداشتشده در ترکیه واقعیتی جاری است. با این حال، دولتهای اروپایی که خود را مدافع حقوق بشر معرفی میکنند، همچنان روابط دوستانهای با حکومت رجب طیب اردوغان دارند. برگزاری اخیر نشست ناتو در آنکارا نمونه دیگری از این رویکرد است.»
در این فراخوان آمده: «در سالهای اخیر، شمار بیشتری از فعالان به فعالیتهای مبتنی بر همبستگی بینالمللی روی آوردهاند و تلاش کردهاند به شیوههای مختلف از مردم سراسر جهان که با جنگ و سرکوب مواجهاند حمایت کنند. از جمله این اقدامات میتوان به ناوگانهای همبستگی با غزه، فعالان بینالمللی حاضر در روژاوا و کاروان مردمی اشاره کرد. اما در مقابل، خود این فعالان نیز با سرکوب مواجه میشوند. آنها حتی در بازداشتهای کوتاهمدت، بارها در معرض خشونت و تحقیر قرار گرفتهاند. با این حال، آنچه بر این فعالان میگذرد تنها بخش کوچکی از خشونتی است که کردها و نیروهای دموکراتیک هر روز در زندانهای ترکیه، یا فلسطینیها در زندانهای اسرائیل، با آن مواجهاند. افزایش فشار و سرکوب علیه فعالان بینالمللی را همچنین میتوان واکنشی به افزایش آگاهی مردم دنیا نسبت به همسرنوشتی و ضرورت ایجاد همبستگی بینالمللی در برابر جنگ، سرکوب و خشونت دولتهای سرکوبگر دانست. ما همبستگی بیقیدوشرط خود را با پائولا مایر و تمامی زندانیانی که در شرایط جنگ و بازداشت در معرض خشونت جنسی قرار میگیرند، اعلام میکنیم. از سازمانهای غیردولتی، نیروهای دموکراتیک، نمایندگان منتخب و تصمیمگیران سیاسی میخواهیم در برابر این مسئله موضع بگیرند و رفتار غیرانسانی با افراد بازداشتشده در ترکیه را بهصراحت محکوم کنند.»
 - Copy 1.jpg&width=72&height=72)
