دیدبان آزار: خوزه آنتونیو کاست، سیاستمدار راست‌افراطی، در انتخابات ریاست‌جمهوری شیلی پیروز شد. کسی که آشکارا از  پینوشه، دیکتاتور سابق شیلی تمجید می‌کند. پس از پایان دیکتاتوری نظامی شیلی در سال 1990، این بزرگ‌ترین چرخش سیاسی به سمت راست افراطی در این کشور به حساب می‌آید. موضوعی که فمینیست‌های شیلی را به تکاپو انداخته است. کاست بارها از ممنوعیت سقط جنین حتی در موارد بارداری حاصل از تجاوز دفاع کرده و خواستار ممنوعیت قرص‌های اورژانسی شده است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد مردم شیلی قویا از حقوق باروری (حق سقط جنین، دسترسی به لوازم پیشگیری و قرص اورژانسی و ...) دفاع می‌کنند و عقب‌گرد در این حوزه کاری بسیار دشوار برای کاست خواهد. اما در هر صورت فمینیست‌های شیلی چه پیش از انتخابات چه اکنون پس از پیروزی، نسبت به روزهای پیش رو، نابودی دستاوردها و احیای دستورکار محافظه‌کارانه و نئولیبرال هشدار داده‌اند. در ادامه بیانیه سازمان «هماهنگی فمینیستی ۸ مارس» را در پی پیروزی کاست در انتخابات شیلی می‌خوانید. این سازمان ائتلافی است از گروه‌ها، تشکل‌ها و کنشگران فمینیست در سراسر شیلی:

پیشروی مستمر اجتماعیِ راست افراطی امروز به‌واسطه پیروزی انتخاباتی تثبیت شده است. وارثان پینوشه این‌بار نه مانند گذشته با بمب، که از طریق صندوق‌های رأی به کاخ لا موندا می‌رسند. بخش گسترده‌ای از مردم به آنان رأی داده‌اند. نخستین و فوری‌ترین وظیفه جنبش اجتماعی و مردمی، فعال‌کردن نیروی جمعی‌مان و ساختن یک پایگاه اجتماعی گسترده و مستقلِ مخالف است؛ پایگاهی که بتواند با بسیج و حرکت اعتراضی، حملات و هجمه‌های پیش رو را متوقف کند.

باید تاریخ را به یاد بیاوریم. سیاست‌هایی که دولت آینده پیشنهاد می‌کند جدید نیست. در سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰، دیکتاتوری با برنامه‌ای حکومت کرد که شامل ویرانی آموزش، بهداشت و تأمین اجتماعی عمومی، لغو حقوق کار، تحمیل بحران اقتصادی بر خانواده‌های فقیر، عقب‌گرد در حقوق زنان و نقض سیستماتیک حقوق بشر بود. همین برنامهِ احیای محافظه‌کارانه و شوک نئولیبرالی است که امروز نیز عرضه می‌شود.

پیروزی انتخاباتی خوزه آنتونیو کاست قاطع بوده است (نزدیک به ۵۸ درصد). از همین رو، جنبش اجتماعی وظیفه دارد به کسانی که از سر ناامنی، نارضایتی و ترس به کاست رأی داده‌اند نزدیک شود و آنها را دربر بگیرد؛ زیرا سیاست‌های کاست علیه همگان خواهد بود: کارگران فقیر، زنان ساکن محله‌های تحت تصرف قاچاقچیان، مهاجران، و خانواده‌هایی که در پی تصرف زمین‌ها و اردوگاه‌ها اخراج می‌شوند. این دولت به ما نشان داد که آنچه بیش از همه نیروهای تحول‌خواه را تضعیف می‌کند، دست‌کشیدن از پیشنهادها و برنامه‌هاست، وادادنی که میدان را به دشمنان کارگران واگذار می‌کند.

زمانه دشواری است. می‌دانیم که ناامیدی و سایه ترس به‌ویژه بر زنان، کودکان، اقلیت‌های جنسی و جنسیتی، مهاجران، اقلیت‌های نژادی و مردمان بومی سنگینی می‌کند. به تک‌تک کسانی که امروز این متن را می‌خوانند آغوشی گرم می‌فرستیم. باید متحد و در کنار هم بمانیم، منفعل نشویم و به خود یادآوری کنیم که آنان شکست‌ناپذیر نیستند. زمانی که با سلاح برما حکومت می‌کردند هم نبودند و امروز خدشه‌پذیرترند.

وظیفه‌ ضروری دیگر، بازگشت به تاریخ طولانی‌مان است؛ باید پرچم‌های مبارزه ضدفاشیستی را که نزدیک به یک قرن پیش به‌واسطه سازماندهی فمینیستی در«جنبش برای رهایی زنان شیلی» برافراشته شد، بازپس بگیریم. باید مبارزه در دفاع از حقوق بشر در دوران دیکتاتوری و پس از آن را احیا کنیم، مبارزه‌ای که زنان نقش اصلی را در آن داشتند.

پیشروی راست افراطی فقط در شیلی رخ نداده است. در برزیل، آرژانتین، پرو، ایتالیا و ایالات متحده و دیگر نقاط جهان هم شاهد آن هستیم. وظیفه امروز ما مراجعه به تجربه‌های مقاومتِ رفقایی است که در کشورهای مختلف ایستادگی می‌کنند و تقویت جنبش‌های اجتماعی و ایجاد پیوندهای همبستگی فراملی. شاید راست افراطی امروز پیروز شده باشد، اما تا زمانی که در مواجهه با این بحران جهانی متحد بمانیم، قطب‌نمایی خواهیم داشت که به ما می‌گوید راه را گم نکرده‌ایم.

۸ مارس پیشِ‌رو، روز جهانی زن کارگر و روز اعتصاب عمومی فمینیستی، سه روز پیش از تحلیف ریاست‌جمهوری برگزار می‌شود. شما را فرا می‌خوانیم به سازماندهی نیرویی که بتواند ۸ مارس را به روزی تاریخی و ضدفاشیستی بدل کند. این روز را به نقطه‌ عطفی در اعتراض و بسیج عمومی در سراسر شیلی تبدیل کنیم و با صدای بلند اعلام کنیم که حتی یک قدم هم عقب‌نشینی نخواهیم کرد.