دیدبان آزار: در روز سوم آوریل ۲۰۲۱، صدها نفر در اعتراض به آزار جنسی گسترده علیه زنان، از میدان ترافالگار لندن به سمت پارلمان راهپیمایی کردند. این راهپیمایی پس انتشار نتایج نظرسنجی نهاد زنان سازمان ملل شکل گرفت. یافتههای این نظرسنجی وخامت اوضاع را افشا کرد و نشان داد که ۹۷ درصد از زنان بین ۱۸ تا ۲۴ سال، آزار جنسی را تجربه کردهاند و ۸۰ درصد زنان در تمامی ردههای سنی، در فضای عمومی مورد آزار جنسی قرار گرفتهاند. از این رو اعتراض خیابانی زنان «راهپیمایی ۹۷درصدیها» نام گرفت. «آنجلا کریستوفیلو»، خبرنگار نشریه ایندیپندنت برای همبستگی با معترضان در این تظاهرات حضور یافته و به واسطه عکاسی راهپیمایی را مستندسازی کرده است. در آلبوم میتوانید تصاویر را ورق بزنید و مشاهده کنید.
پس از قتل سارا اورارد در انگلیس، اتحاد فمینیستی میان زنان سراسر کشور و بسیجسازی عمومی علیه خشونت جنسی قدرتمندتر شد. تجاوز به اورارد و قتل او، دوباره مبحث زنستیزی و امنیت زنان را در سطح ملی گشود. عصر روز سوم مارس 2021، «سارا اورارد»، مدیر 33 ساله بازاریابی در جنوب لندن ناپدید شد. او که در آن زمان در منطقه بریستون هیل لندن زندگی میکرد، پس از ترک خانه یکی از دوستانش و در مسیر خانه گم شد. شش روز بعد ،«وین کونزس» افسر پلیس متروپولیتن، به اتهام آدمربایی و قتل سارا بازداشت و چند ماه بعد به حبس ابد محکوم شد. دهم مارس بقایای جسد سارا در جنگلهای اشفورد پیدا شد. قتل او انگلیسیها را شوکه کرد و ترس و هراس عمومی نسبت به امنیت زنان با اعتراضات گسترده در خیابانهای انگلیس همراه شد. بیش از صدها نفر به خیابانها آمدند و نسبت به فقدان امنیت در فضای عمومی اعتراض کردند. تجمعی که برخورد پلیس را نیز به همراه داشت.
بیشتر بخوانید:
افزایش نظارت پلیسی راهحل نیست
مردان در برابر خشونت مسئولیت دارند
یکی از نمایندگاه گروه «راهپیمایی ۹۷» میگوید: «این اعتراض بسیار گسترده شده و از آمار و ارقام فراتر رفته است. راهپیمایی ۹۷ برای تمامی زنان و دیگر جنسیتهای به حاشیه راندهشده است. ما برای تغییرات فرهنگی و ساختاری اساسی مبارزه میکنیم. ما میخواهیم صدا و تلاشهای کنشگران میدانی و گروهها و سازمانهای مستقل مدنی موجود انعکاس پیدا کند تا از این طریق مجمعی اینترسکشنال شکل بگیرد که تمامی افراد را نمایندگی کند.»
بیشتر بخوانید:
زنان برای پس گرفتن حق بر بدن، خیابانها را احیا کردند
راهپیمایی سراسری زنان استرالیا علیه خشونت جنسی
از جمله مطالبات جنبش راهپیمایی ۹۷ درصدیها میتوان به آموزش به پسران کمسنوسال در مدارس، سیاستهای موثر مقابله با آزار جنسی در محیط کاری، جرمانگاری آزار جنسی در فضای عمومی و ... اشاره کرد. این جنبش همچنین درخواست کرده که رسانهها از ارائه تصاویر زنستیزانه و نژادگرایانه از زنان بپرهیزند. و البته یکی از مطالبات محوری این جنبش، مقابله با افزایش نظارت پلیسی بوده است. در این راستا گروه راهپیمایی ۹۷ خواستار بازتوزیع بودجه پلیس و اختصاص دادن آن به سازمان و اجتماعات مستقل محلی شده است.
لازم به ذکر است که پس از قتل سارا اورارد، مجلس اعیان انگلستان به بررسی مجدد لوایح مرتبط با ثبت جرایم آزارگران جنسی پرداخت و «بوریس جانسون»، نخستوزیر انگلستان مجموعهای از «اقدامات فوری» را برای بهبود امنیت زنان اعلام کرد. گشتزنی ماموران پلیس لباس شخصی در کافهها و کلوپهای شبانه یکی از این اقدامات بود؛ تصمیمی که به عقیده کنشگران فمینیست نشان از اوج ناآگاهی نسبت به عمق ناامنی موجود در خیابانها برای زنان دارد. این تصمیمات با واکنشهای فمینیستی روبرو شد و نگرانیهایی را برانگیخت. از جمله اینکه افزایش نظارت پلیس، تهدیدهایی را برای گروههای به حاشیهرانده شده از جمله دگرباشان به همراه خواهد داشت.
ایده افزایش حضور پلیس در بارها و کلابها از نظر تاریخی دارای اهمیت خاصی برای جوامع به حاشیه راندهشده است. در سال 1969، اداره پلیس نیویورک به یک بار همجنسگرایان مرد حمله کرد که نتیجه آن چند شورش و در نهایت، تظاهرات «پراید» شد. رژهای که هنوز هم نماد جهانی کوئیرها محسوب میشود. در آن دوره بود که پلیس، مردان همجنسگرا را به دام میانداخت و یا با استفاده از وضعیت مبهمی که به لحاظ قانونی داشتند، آنها را بازداشت میکرد. از سوی دیگر، سیاهان هم همواره از قشر آسیبپذیر در مقابل نیروهای پلیس بوده و پلیس به طور نامتناسبی زیست شبانه سیاهان را هدف قرار داده است. از جمله حمله ناگهانی لباس شخصیها به یک کلاب در دهه 1930؛ رفتارهای تندی که از سوی پلیس در دهههای 70 و 80 حتی بیشتر هم شد. در انگلستان و ولز، سیاهان 9 برابر بیشتر از همتایان سفیدپوست خود برای تفتیش بدنی متوقف میشوند وافسران پلیسی که به «جولیان کول» دانشآموز 19 ساله، خارج از یک کلوپ شبانه تا حد فلج شدن آسیب رساندند، هنوز تحت پیگرد قرار نگرفتهاند.
