دیده بان آزار

رسوایی در دانشگاه «واریک» انگلیس

«به همه آنها تجاوز کن تا ادب‎شان کنی»

هشدار: این گزارش ممکن است برای عدهای ناراحتکننده باشد

«به کل آدم‌های خانه تجاوز کن تا ادبشان کنی».

«خدای من. اگر واژن داشتم، اصلا دلم نمیخواست هدف حمله قرار بگیرم».

آنا - این نام واقعی او نیست- در یکی از گفتو‎‎گوهای آنلاین دوستانش در فیسبوک به صدها مورد از پیامهایی مثل پیام‌های بالا با مضمون خشونت جنسی برخورد کرد. اما چیزی که باعث وحشت آنا شد این بود که نام او و چند دوست دانشگاهیاش که همه دختر بودند، بارها در این پیامها به میان آمده بود. پسرهایی که این پیامها را برای هم فرستاده بودند، مثل آنا در دانشگاه واریک علوم انسانی میخواندند. آنها اما فقط هم‌کلاسی او نبودند و دوستان نزدیکش به حساب می‌آمدند.

طی هفتههای بعد از این که آنا این پیامها را پیدا کرد، خبر آن در همه دانشگاه پیچید و ماجرای یک «چت پسرانه خصوصی» به موضوعی با ابعاد بزرگتر تبدیل شد. آنا و یکی از دوستانش- که در این پیامها به او هم اشاره شده بود- به دانشگاه شکایت کردند. بعد از انجام تحقیقات داخلی از سوی دانشگاه، یکی از این دانشجوها اخراج و برای همیشه از ورود به محوطه دانشگاه منع شد. دو دانشجوی دیگر هم اخراج شدند و ممنوعیت ۱۰ ساله برایشان در نظر گرفته شد. برای دو دانشجوی دیگر هم حکم یک سال اخراج موقت دادند. اما کاهش ممنوعیت ۱۰ ساله دو نفر از این دانشجویان به ۱۲ ماه، باعث شد عملکرد دانشگاه در تحقیق روی این موضوع به شدت زیر سوال برود.

یک سال از این ماجرا می‏‌گذرد اما دانشگاه واریک هنوز هم با شمار زیادی از اساتید و دانشجویانی درگیر است که میپرسند کجای کار ایراد داشته است؟

 

یک چت پسرانه

اوایل سال گذشته، آنا ۱۹ ساله در حالی که روی کاناپه خانه دانشجویی خود لم داده بود چشمش به متن پیامهایی افتاد که پشت سر هم روی صفحه لپ تاپ دوستش ظاهر می‌شد. وقتی تعداد این پیامها که همه مضمون جنسی داشتند بیشتر شد، آنا از دوستش در مورد آنها پرسید و او هم با خنده جواب داد: «خب، اگر فکر میکنی این‏ها بد هستند بهتر است چتهای پسرانهمان را ببینی».

آنا میگوید: «آن موقع بود که او متن گفتوگوهایشان طی مدت یک سال و نیم را به من نشان داد، پیامهایی که پر بودند از تهدید به تجاوز».

آنا همانطور که آنجا نشسته بود، با چشمان خودش دید که چطور او و چند دوست دیگرش در فیسبوک با نام مستعار قاتلان زنجیرهای و تجاوزگران جنسی معروف چت می‌کردند: « آنها در مورد یکی از همکلاسی‏هایمان حرف می‏زدند. در مورد این که او را بدزدند، به تخت زنجیرش کنند، وادار کنند ادرار کند و روی ادرارش بخوابد».

در بیشتر این پیام‏ها همه چیز را به تصویر کشیده بودند. آنا می‏گوید: «کارشان وحشتناک بود و آنها به این افتخار می‏‌کردند.»

آنا اسم خودش را در این گفتوگوها جستجو کرد و متوجه شد صدها بار به او هم اشاره کردهاند. او به یاد میآورد که دوستش در ابتدا تلاش کرد با گفتن این که «پسرها این طور با هم حرف میزنند»  محتویات پیامها را بی‌اهمیت جلوه دهد و بگوید آنها شوخی می‌کنند.

با این وجود آنا به خواندن پیامها ادامه داد و از آنها عکس گرفت. او میگوید: «به او گفتم فقط برای این که خیالم راحت شود این کار را میکنم. میتوانست ببیند که هر چه میگذرد بیشتر و بیشتر ناراحت می‏‌شوم. و فکر میکنم آن موقع بود که تازه متوجه شد موضوع احتمالا جدیتر از چیزی است که فکر کرده».

دوست آنا خیلی زود لحنش را عوض کرد و گفت میدانست این پیام‏ها قابل قبول نیستند و برای حفاظت از او آنها را نشان داده است.

اما با دیدن آن حجم از پیام در مورد تجاوز گروهی و بریدن آلت زنانه، غریزه آنا چیز دیگری به او می‏‌گفت: «نمیدانستم چه کار کنم چون این آدمها بخش مهمی از زندگی من بودند».

چند روز بعد آنا برای تعطیلات عید پاک به خانه پدر و مادرش رفت. اما حتی تصور دوباره روبرو شدن با آن پسرها او را به وحشت میانداخت: « وسائلم را جمع کردم که برگردم اما نمیتوانستم از در بیرون بروم.» همان موقع بود که آنا تصمیم گرفت از آنها به دانشگاه شکایت کند.

در نهایت آنا و یکی از دوستانش - که نام او هم بارها در پیامها آمده بود- شکایت خود را به دانشگاه مطرح کردند و به آنها گفته شد احتمالا مورد بازجویی رسمی قرار خواهند گرفت.

اما یک مشکل وجود داشت: مسئول بازجویی از آنها، مدیر مطبوعاتی دانشگاه بود. آنا میگوید: «همان موقع به خودم گفتم خیلی عجیب است که او به عنوان مأمور بازجویی انتخاب شده». پیتر دان به عنوان رئیس دفتر مطبوعاتی دانشگاه واریک وظیفه داشت از حسن شهرت این دانشگاه که یکی از بهترینهای بریتانیا به حساب میآید، حفاظت کند.

به عنوان مأمور تحقیق باید به اتهامات سوء رفتار مطرح شده علیه این دانشجویان رسیدگی و - در صورت لزوم -برایشان مجازات تعیین میکرد.

آقای دان در حالی هر دوی این مسئولیتها را بر عهده گرفت که گزارش چاپ شده در نشریه دانشجویی «د بور» (The Boar)، توجه رسانه‌‏های داخلی را به این موضوع جلب کرده بود.

در فوریه ۲۰۱۹، دانشگاه «احتمال مغایرت» میان دو مسئولیت آقای دان را پذیرفت اما تأکید کرد در جریان تحقیقات وظایف مطبوعاتی او به افراد دیگری محول شده بود.

این در حالیست که بی بی سی به ایمیلی دست یافت که آقای دان برای این دختران دانشجو فرستاده بود. او در این ایمیل گفته که قصد دارد در رسانهها بیانیه‌ای مرتبط با پرونده تحقیقات آن‏ها منتشر کند و از آنها خواسته در موردش نظر بدهند.

آنا میگوید: «حس می‏کردم به حریمم تجاوز شده. آدمی که میخواست در رسانهها بیانیه منتشر کند، از جزئیات محرمانه زندگی من خبر داشت. اوضاع به شدت سوررئالی بود».

مسئولان دانشگاه واریک به بی‌بی‌سی گفتند: «ما سوالاتی که در چهارچوب قانون در رابطه با نحوه عملکرد دانشگاه نسبت به این موضوع حساس مطرح شده را می‌‏پذیریم. دانشگاه همچنان از آقای دان به عنوان مأمور تحقیق این پرونده حمایت میکند».

یک ماه بعد از بازجویی دانشجویان دختر، پنج دانشجوی پسری که این چت‌ها را انجام داده بودند از ادامه تحصیل محروم شدند. برای دو نفر از آنها محرومیت ۱۰ ساله در نظر گرفتند و یکی دیگر از آنها به مدت یک سال از دانشگاه اخراج شد. یکی از این دانشجویان پسر اما برای همیشه از ورود به محوطه دانشگاه منع شد.

آنا و دوستانش می‏گویند مستقیما در جریان نتیجه تحقیقات قرار نگرفتند و از طریق رسانهها فهمیدند چه مجازاتی برای همکلاسیهایشان در نظر گرفته شده. هر چند نفهمیدند کدام مجازات مربوط به کدام یک از این پسرهاست. اما این پرونده بسته نشد چون دو دانشجویی که برایشان محرومیت ۱۰ ساله بریده بودند، درخواست تجدید نظر دادند.

 

#واریک شرم کن

بعد از چهار ماه انتظار محرومیت این دو دانشجو از ۱۰ سال به یک سال کاهش یافت. از نظر دانشگاه تعطیلات تابستانی دیرهنگام یکی از اعضاء در به تعویق افتادن تصمیمگیری برای این موضوع تأثیر زیادی داشت.

آنا میگوید: «هیچ وقت به من توضیحی داده نشد. به ما گفتند شواهد جدیدی پیدا کردهاند اما من چیزی در مورد آنها نمیدانم. کم کم داشتم به این نتیجه میرسیدم که باید بی‌خیال شوم. حس میکردم یک طرف من و دیگر شاکی پرونده ایستادهایم و طرف دیگر کل دانشگاه. آنها هم هرگز به حرف من گوش نخواهند کرد

آنا و دوستش آخرین تلاش خود را کردند و دانشگاه را در جریان نگرانیشان در مورد این تحقیقات قرار دادند. اما استوارت کرافت، معاون رئیس دانشگاه در نامهای به آن‏ها نوشت که هیچ مدرکی دال بر تخلف از آئین نامه پیدا نشده و پرونده بسته شده است.

سه هفته بعد، یکی از دانشجویان دختر مرتبط با این پرونده در توئیتر هشتگ «واریک شرم کن» را به راه انداخت و این ماجرا دوباره مورد توجه رسانهها قرار گرفت. در پی این اتفاقات گروههای آموزشی مختلف واریک آشکارا مخالفت خود با مدیریت دانشگاه را نشان دادند.

کمی بعد، آقای کرافت بیانیهای هزار کلمهای منتشر کرد و در آن با جزئیات از حس خود نسبت به گفتوگوهای فیس‏بوکی این دانشجویان نوشت: «به شدت احساس اشمئزاز کردم». حرفهای معاون ریئس دانشگاه اما واکنش منفی دانشجویان را به دنبال داشت.

سه روز بعد، او اعلام کرد دانشجویانی که محرومیت‏شان کاهش پیدا کرده، به دانشگاه باز نخواهند گشت. معلوم بود دانشگاه این تصمیم را گرفته یا خود آقای کرافت؛ اما به هر حال تأثیری هم در کم کردن خشم دانشجویان نداشت. دو روز بعد صدها دانشجو و عضو هیئت علمی در دفاتر مدیران ارشد دانشگاه راهپیمایی کردند.

صبح روز راهپیمایی، دانشگاه در بیانیهای که در رسانهها منتشر کرد نوشت به خاطر رنجی که قربانیان متحمل شدهاند به شدت احساس تأسف میکنددانشگاه هرگز مستقیما از دختران دانشجوی درگیر در این ماجرا عذرخواهی نکرد.

«هرگز نمیخواهم برگردم»

ماجرای واریک باعث شد بحث در رابطه با نحوه عملکرد دانشگاهها نسبت به سوءرفتار و مشکلات جنسی موجود در گروههای چت اینترنتی بالا بگیرد.

بعد از این اتفاق دانشگاه واریک بازبینی اقدامات انضباطی و روند رسیدگی به شکایات خود را آغاز کرد و این کار تا تابستان امسال به طول خواهد انجامید.

آقای کرافت به بی بی سی گفت: «امیدوار است این بازبینی به ما کمک کند پایبندی بیشتری نسبت به ارزشهایمان داشته باشیم». این ماجرا اما برای دانشجویان دختر درگیر در آن به راحتی تمام نمیشود. آنا که سال سوم دانشگاه است و خودش را برای آزمون پایانی دانشگاه آماده می‏‌کند، میگوید: «دانشگاه خیلی ناراحتمان کرد و ضربه شدیدی به ما زد. بیشتر از یک سال گذشته اما هنوز اثرش ادامه دارد. ویرانکنندهترین بخش آن هم شاید این باشد که با وجود قوی بودن و پیش‌قدم شدن برای گفتن واقعیت، باز هم از سوی دانشگاه مجازات شوی. دلم نمیخواهد به مراسم فارغالتحصیلی‌ام بروم. بی‌صبرانه منتظر روزی هستم که دیگر مجبور نباشم دوباره به دانشگاه واریک بروم».

منبع: بی‌بی‌سی